De inhoud op deze pagina wordt momenteel geblokkeerd om jouw cookie-keuzes te respecteren. Klik hier om jouw cookie-voorkeuren aan te passen en de inhoud te bekijken.
Je kan jouw keuzes op elk moment wijzigen door onderaan de site op "Cookie-instellingen" te klikken."
© Getty Images

Mijn verhaal: Conny stapte uit haar gewelddadig huwelijk en begon helemaal opnieuw

Door Annelies Dyck

Haar hele leven lang heeft Conny te maken gekregen met geweld. In haar jeugd, maar ook tijdens haar huwelijk. Na 24 jaar nam ze de moedige beslissing om haar gewelddadige man te verlaten en helemaal opnieuw te beginnen. 

Conny (53): “Toen ik hoorde dat er tijdens de lockdown meer geweld was in gezinnen, wist ik precies waarover het ging. Ik heb nooit anders gekend. Als kind kreeg ik klappen, nadien was het mijn man die me sloeg. Als ik er nu op terugkijk, durf ik te zeggen dat die fysieke pijn niet eens het ergste was. Het gevoel dat ik er niet mocht zijn, dat was verschrikkelijk. Ik was enig kind en ongewenst. Mijn moeder wilde eigenlijk scheiden van mijn vader, tot ze ontdekte dat ze zwanger was. Met die scheiding heeft ze uiteindelijk nog twaalf jaar gewacht, maar al die tijd maakte ze me duidelijk dat ík de oorzaak was van haar ellendige leven. Alles wat tegenzat, was mijn schuld. Als ik thuiskwam van school, moest ik met mijn gezicht tegen de muur gaan staan. Ik was te lelijk, ik was den duvel. Mijn vader dronk en was gewelddadig. Op een keer zat ik achterin de auto en zei hij dat hij me dood wenste. Hij reed met zijn auto tegen de garagemuur om mij schrik aan te jagen. Ik heb doodsangsten uitgestaan elke keer dat ik bij hem in die auto moest. Ik herinner me dat ik in de lagere school eens een boom moest tekenen. Ik tekende een heel klein boompje in het midden van het blad. De juf zei me dat ik héél het blad moest gebruiken, maar ik snapte dat niet. Het lukte me gewoonweg niet. Pas jaren later besefte ik dat ík die boom was: klein, moederziel alleen op de wereld en niet in staat om te groeien. Ik zei nooit iets, stond op de speelplaats altijd aan de kant, weende veel. Ik hing aan de rokken van de juffen, zocht bescherming bij hen. Ik was altijd bang voor wat me thuis te wachten zou staan.

In het middelbaar was er weleens een leerkracht die doorhad dat mijn thuissituatie niet oké was. Juf Betty, die me tijdens de middagpauze bij haar in de klas liet komen terwijl ze pianospeelde. Een juf aardrijkskunde die me geregeld mee naar haar thuis nam. Haar man was advocaat, ze drong aan om naar de jeugdrechtbank te stappen, zij zouden me helpen. Maar ik kon het niet, ik was doodsbang om niet geloofd te worden. Toen ik van school ging op mijn achttiende, ben ik gaan poetsen. Dat was een job waarbij ik alleen kon zijn en tegen niemand hoefde te praten. Een jaar later kwam ik mijn man tegen. Ik dacht dat hij de prins op het witte paard was die mij kon geven wat ik al die jaren niet had gekregen. H. was een Egyptenaar. Hij kon het heel goed uitleggen, een echte charmeur. Ik weet nog dat ik dacht: als hij maar een goeie vader is. Gek hé? Hij moest mij niet graag zien, hij moest gewoon lief zijn voor onze kinderen. En die kwamen er al snel, na een paar maanden was ik zwanger. Samenleven met H. was verschrikkelijk. Zolang hij zijn zin kreeg, was het oké. Maar ook hij was geregeld gewelddadig. En toch ben ik 24 jaar bij hem gebleven. Mensen kunnen zich niet voorstellen waarom je bij een man blijft die slecht is voor je. Maar ik was ervan overtuigd dat het aan míj lag. Ik deugde niet. 

“Mensen kunnen zich niet voorstellen waarom je bij een man blijft die slecht is voor je. Maar ik was ervan overtuigd dat het aan míj lag”

Eens je een negatief zelfbeeld hebt en daardoor in een slachtofferrol zit, is het héél moeilijk om eruit te kruipen. Dat lukte me pas toen het restaurant dat we samen runden, bijna failliet was. Omdat ik financieel op eigen benen wilde kunnen staan, schoolde ik me via de VDAB om tot logistiek assistente. Tijdens die opleiding moest ik stage lopen in een psychiatrisch ziekenhuis. Het werd de zwaarste, maar mooiste maand van mijn leven. Voor het eerst voelde ik me ergens thuis. Daar zaten mensen met een heel zware rugzak die uit de maatschappij vielen, net als ik. In dat ziekenhuis zagen ze dat zorg iets voor mij was, en toen ons restaurant iets later over de kop ging ben ik voor verpleegster gaan studeren. Daarna heb ik een opleiding gezinswetenschappen gedaan en na mijn scheiding, op mijn 43ste, ben ik therapie gaan studeren. Ik wist al heel lang dat ik dat wilde doen, maar pas toen vielen alle puzzelstukken in elkaar. Als je je hele leven lang te horen hebt gekregen dat je niet deugt, weet je niet wie je bent. Nu wist ik het eindelijk wel. Ik wist waar ik naartoe moest. 

Vandaag heb ik een praktijk als psychotherapeute. Ik heb het negatieve in mijn leven kunnen omzetten in iets positiefs: het begeleiden van mensen. Want zowel voor kinderen als voor volwassenen is hulp zoeken altijd de eerste stap om uit een gewelddadige omgeving te stappen. Enkel je verhaal kunnen vertellen is niet genoeg, je hebt een vertrouwenspersoon nodig die samen met jou het hele traject bewandelt. Ik gebruik bij mijn cliënten vaak de metafoor van de roeiboot. Die vaart alleen als de ene roeispaan weet waar ie naartoe moet, en de andere alles wil achterlaten wat je niet meer nodig hebt. Je kúnt helen na geweld, daar ben ik het beste bewijs van. Ik heb vandaag een fantastische job, de band met mijn drie kinderen is goed en ik zit in een nieuwe, fijne relatie. Opnieuw beginnen van nul is niet simpel, het vraagt een zware inspanning. Maar als je het echt wilt, dan kom je er.”

Conny schreef een boek over haar leven: ‘Een stap uit de duisternis’ van Conny Ielegems, Garant Uitgevers. Te koop bij o.a. Standaard Boekhandel.

Uit: Libelle 48/2020 – Tekst: Annelies Dyck

Meer openhartige verhalen:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

Partner Content