“Ik raak niet meer met mijn handen bij mijn tenen. Wanneer is dat gebeurd? Hoe kan het zo snel gaan?”

Annick Ruyts werkte jarenlang voor VRT, nu schrijft ze vooral. Samen met Walter woont ze deels in hartje Brussel en in een Ardens dorpje. Ze heeft twee zonen en een plusdochter.

Gisteren had ik echt een topdag. Ik had goed geslapen, werd stralend wakker. Mijn koffie smaakte heerlijk. Ik werkte de hele ochtend met volle focus. We aten een lekkere soep als lunch en gingen daarna wandelen in Brussel; de zon kwam erdoor en we zetten er stevig de pas in. Daarna tekende ik een paar uren, genoot van een geslaagd vispannetje, deed nog wat turnoefeningen en ging voldaan slapen. Dat lukte vannacht wat minder, maar het was nog oké.

Maar toen ik vanochtend opstond, deed mijn linkerschouder plots ontzettend veel pijn. En nu kan ik al de hele dag mijn linkerarm maar beperkt gebruiken. Waarom mijn schouder plots dienst weigert, daar heb ik het raden naar. Er is niets gebeurd, en toch moet ik de dag door met een arm die niet wil meewerken en me pijn bezorgt.

Hoewel Walter en ik niet mogen klagen over onze gezondheid, zijn er toch momenten waarop we meer en meer het gevoel hebben dat we met haken en ogen aan elkaar hangen. Walter heeft ondertussen al weken last van een oude hernia die opnieuw opspeelt. Hij staat daardoor wat stijfjes op en ik zie dat hij pijn heeft. Bij het wandelen heeft hij niet zijn normale soepele tred. Hij klaagt niet, maar het tast zijn humeur soms wel aan. En eerlijk: ik ben geen haar beter. We worden allebei mopperig wanneer ons lijf ons eraan herinnert dat we ouder worden.

Laatst besloot ik weer eens wat te stretchen, dat was lang geleden. Ik schrok mij een ongeluk. Ik, die vroeger altijd soepel en lenig was, raakte niet meer met mijn handen bij mijn tenen. Wanneer is dat gebeurd? En hoe kan het zo snel gaan? Ongemerkt is mijn lijf een stramme plank geworden.

Niet dat ik extreme ambities heb. Joggen heb ik allang afgezworen vanwege te belastend voor mijn knieën. Ik hoef geen bergen te beklimmen of te oefenen voor een spagaat. Maar ik wil wél het liefst een beetje soepel zijn en vooral: kunnen blijven wandelen. Wandelen is geen vrijblijvende hobby meer, maar een noodzaak. Het is mijn vorm van bewegen, maar ook een manier om mijn gedachten te ordenen. Het is een kleine dagelijkse luxe die niets kost en veel oplevert.

Wanneer ik in ons Ardennenhuis ben, sta ik vaak heel vroeg op om te schrijven en ben dan de hele namiddag vrij. Bijna altijd trekken we dan de natuur in. Het lijkt daardoor alsof ik in een permanente staat van vakantie ben, terwijl ik gewoon mijn werk doe. De frisse lucht en de natuur voel ik in elke vezel van mijn lichaam, alsof ik helemaal oplaad. Mijn benen voelen sterk, mijn huid tintelt en mijn vel ontspant. Alsof mijn lichaam wakker wordt. Wandelen geeft me het gevoel dat alles wel goed loopt, letterlijk en figuurlijk.

Gezond eten, veel bewegen én lachen

Net daarom ben ik bang dat er een dag komt dat dit niet meer zal gaan. En ik weet dat het allemaal veel erger kan. Dat veel mensen elke dag onzichtbare pijn hebben, of veel erger. En toch klaag ik al bij een stijve schouder. Misschien omdat ik zo lang mogelijk de regie wil houden over mijn lijf (alsof dat mogelijk is…) en weiger me neer te leggen bij de kleine mankementen. Ik wil me zo lang het kan niet laten beperken.

Vandaar ook al mijn pogingen om gezond te eten en veel te bewegen. Het geeft me de geruststellende gedachte dat ik er zelf iets aan kan doen. Totdat ik weer merk dat mijn lichaam tóch zijn eigen gang gaat en ik ondanks de vele kilometers hier en daar wat stijver word en gevoeliger voor pijntjes. Walter en ik kunnen daar een stevig stukje over zeuren, maar we maken er gelukkig minstens evenveel grappen over. En we stimuleren elkaar. Als het bij de ene wat moeilijk gaat en die daardoor geen zin heeft om een inspanning te doen, dan trekt de ander die mee.

Ondertussen zijn we onze wandelschoenen alweer aan het inpakken, want we gaan wandelen in Slovenië. Ik koos voor een mooie vallei, en het vooruitzicht van een week lang opstaan op een prachtige plek en daar stukjes van te voet verkennen, stimuleert ons weer. En zolang er nog wat te mopperen valt over onze spieren, zijn we niet stilgevallen.

Nog meer columns lezen?

Volg ons op Facebook, Instagram, Pinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!