“Bladzijden vol schilder ik, en straks heb ik een groot boek voor Artie dat vol liefde zit”

Annick Ruyts werkte jarenlang voor VRT, nu schrijft ze vooral. Samen met Walter woont ze deels in hartje Brussel en in een Ardens dorpje. Ze heeft twee zonen en een plusdochter.

Lucie, die nu vijf is, zegt op een ochtend plots: “Weet je mama, 1 + 2 = 3.” Wanneer Leen vraagt waar ze dat geleerd heeft, zegt Lucie: “Nergens, dat heb ik zelf bedacht.” En Odette tekende vorige week haar eerste kopvoeter. Nooit iets anders gedaan dan kribbel krabbel, en dan plots een hoofd met benen, armen en ogen.

Ze worden groot, de meisjes. En ik vind dat fascinerend. De kleine Artie is ondertussen een paar weken oud en doet het op zijn manier zeer goed door veel bij te komen, goed te eten en te slapen. Sinds deze week doet hij zijn ouders helemaal smelten, door bewust te lachen.

Mijn drie kleinkinderen zijn een constante bron van vreugde. En hoewel ik Artie nog niet heb ontmoet, ben ik de laatste maanden bezig met iets waardoor hij toch heel erg dichtbij is. Het is bovendien iets wat me zelf heel veel plezier en voldoening bezorgt: ik ben een boek voor hem aan het schilderen.

Waar jij vandaan komt

De dag nadat ik Romeo in augustus had afgezet aan de luchthaven en hij definitief naar Melbourne vertrok, heb ik een groot boek van vierenzestig bladzijden besteld met aquarelpapier. Ik had een concept in mijn hoofd, en ben de bladzijden beginnen te vullen.

Op de eerste pagina staat ‘WHERE YOU COME FROM’. Ik wil een boek maken voor mijn Australische kleinzoontje over de plek waar zijn papa vandaan komt en waar zijn grootmoeder woont. Op Pinterest zoek ik grappige tekeningen op kindermaat en ik begin eraan.

Een pagina over de kleine man zelf, met alle gegevens van zijn geboorte, dag, uur, gewicht, lengte. Daarna geef ik wat uitleg over zijn naam, en welke bekende Arties er zijn. Zijn horoscoop komt ook aan bod. Dan plak ik het geboortekaartje van Romeo in het boek en een foto van toen hij twee dagen oud was.

Mijn eerste kind, zoals ook Artie het eerste kind is van zijn papa. En dat ik hen allebei ‘Tot aan de maan en terug’ graag zie. Ik teken en schilder en schrijf versjes en tekstjes over hoeveel ik van hem hou. Ik schrijf en teken over de plek waar zijn papa vandaan komt.

Bladzijden vol schilder ik, met aan de ene kant slangen en koala’s en aan de andere koeien en Kuifje, om de verschillen tussen Australië en België aan te tonen. Ik maak een dubbele pagina over hoeveel keer Australië groter is dan België (254 keer!) en teken een groot vliegtuig waar ‘16.600 km’ op staat, de afstand die wij van elkaar verwijderd zijn.

Ik heb de hele Zoo van Antwerpen getekend, omdat ik daar zo vaak ging wandelen met zijn papa. Avonden lang teken en schilder ik dieren.

Veel kleine bijdragen

Ik laat ook andere mensen tekenen die een band hebben met Artie. Mijn jongste zoon, en nonkel, vult een prachtige dubbele pagina over zijn leven in België en Marokko. Leen, die cardiologisch verpleegster is, tekent een echt hart, en schrijft erbij wat haar hart vol maakt – en dat daar nog een plaatsje is voor Artie.

Lucie tekent het tuinhuis van Mickey Mouse, Walter is bezig aan iets met een trompet. Momo schreef een lief zinnetje waar ik een foto van haar en Romeo bij plak. Ook de vrienden van Romeo doen een bijdrage. Ze tekenen niet, maar schrijven pagina’s vol aan Artie, over de geweldige vriend die Romeo voor hen was.

En zo raakt mijn boek langzaam vol. Iedereen die een bijdrage levert, wil het echt goed doen, maar wat het iets makkelijker maakt, is dat ik zelf helemaal niet perfect kan tekenen. De pagina van nonkel steekt er qua esthetiek mijlenver bovenuit, die van Walter is nog niet helemaal klaar, maar belooft ook al een pareltje te worden.

Straks zal ik voor Artie een boek hebben dat groot is, hier en daar een beetje slordig, maar boordevol liefde zit. Want daar loopt dit boek van over. Het is mijn levenswerk, iets wat heel spontaan is ontstaan en waar ik ’s avonds vaak een paar uurtjes voor ga zitten.

Ik merk dat het me rust geeft. Het doet me nadenken over mijn leven met mijn kinderen, en wat ik wil doorgeven aan mijn kleinzoon. Over hoe hij ons en ons kleine landje ook in zich draagt. En hoe graag hij nu al gezien wordt hier.

Nog meer columns lezen?

Volg ons op Facebook, Instagram, Pinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!