In een ander land opnieuw beginnen met je hele gezin: we dromen er misschien allemaal weleens van, maar Sara dééd het gewoon. Hier lees je haar column over het leven met kinderen zoals het is, in Zweden.
Wie is Sara? 45, getrouwd met Phil en mama van twee karaktervolle kids, Elias (17) en Stina (14). Ze ruilden hun Hasseltse stadswoning in voor het lagom leven in Småland, Zweden.
Vroeger terug uit België
We hebben er weer zó van genoten: ons jaarlijkse familiebezoek in België. Even thuiskomen, omringd door mensen die je al je hele leven kennen. We hebben liefde, knuffels en warmte getankt, genoeg om er hier in het hoge noorden weer even tegenaan te kunnen. Maar dit jaar kwamen we bewust wat vroeger terug. Omdat we er op oudejaarsavond écht wilden zijn voor Atlas en Mattis, onze katjes.
Want terwijl in andere landen de discussie over vuurwerk volop woedt, en sommige zelfs al een algemeen verbod invoeren, mag er in Zweden nog gewoon geknald worden op oudejaarsavond. Geen Nederlandse toestanden met rellen of structurele chaos, zeker niet in ons anders zo rustige dorp. Maar het doet je nadenken, zeker als je met dieren samenleeft.
Voor onze (huis)dieren is het geen feest, maar zorgen de luide knallen en felle flitsen van het vuurwerk voor pure paniek.
Zo werden hotels rond luchthavens, waar een vuurwerkverbod geldt, echte toevluchtsoorden voor honden en hun baasjes. Kamers waren soms al een jaar op voorhand volgeboekt! Sommige hotelketens gingen nog een stap verder en maakten er een waar huisdiervriendelijk nieuwjaarsverblijf van: met lezingen van hondentherapeuten, aangepaste activiteiten en zelfs goodiebags voor de je harige vriend. Het zegt veel. In Zweden staat dierenwelzijn écht hoog op de agenda.
Terwijl wij mensen naar boven kijken en ‘oooh’ en ‘aaah’ roepen bij het kleurrijke spektakel, beleven onze huisdieren – en ook wilde dieren in de natuur – iets helemaal anders. Voor hen is het geen feest, maar zorgen de luide knallen en felle flitsen voor pure paniek. Atlas, normaal gezien erg nieuwsgierig, kroop zo ver mogelijk weg: eerst onder de zetel, dan onder de kast, vervolgens weer onder het bed. Het gedrag van Mattis, eerder onverschillig, baarde ons nog meer zorgen. Hij vertoonde opnieuw vage tekenen van een verstopping. Stress was echt het allerlaatste wat hij nodig had.
Tijd voor een alternatief?
Geen feestgedruis dus bij ons thuis. Geen champagne, geen muziek, geen aftellen met de buren op straat. We dimden de lichten, trokken al vroeg onze pyjama aan, zetten een jaaroverzicht op televisie op – lang leve wat achtergrondgeluid tegen het geknal – en kropen wat dichter bij elkaar.
En ergens daar, tussen het vuurwerk door, stelde ik mezelf de vraag: moet het eigenlijk nog knallen in 2026?
Is het tijd om na te denken over een veilig alternatief voor vuurwerk? Iets dat de traditie eert, mensen verbindt en tegelijk zacht is voor dieren en natuur.
Ik begrijp de argumenten vóór vuurwerk uiteraard wel. Het is traditie, het brengt mensen samen, en geef toe: het kan indrukwekkend mooi zijn als je omhoog kijkt. Maar weegt dat op tegen de gewonden, en zelfs doden, die er elk jaar vallen? Tegen de overlast? Tegen de stress voor dieren, maar ook voor kleine kinderen, ouderen en mensen die gevoelig zijn voor licht en geluid? Om nog maar te zwijgen over de impact op ons milieu.
Misschien is het tijd dat we durven na te denken over een veilig alternatief. Iets dat de traditie eert, mensen verbindt en tegelijk zacht is voor dieren en natuur. Denk aan magnifieke, centraal georganiseerde lichtshows. Aan gezellige buurtmomenten met vuurkorven, fakkeltochten of kleine lichtinstallaties.
Wellicht hoeft het nieuwe jaar niet luid te beginnen om groots te worden. Misschien zit de kracht net in zachtheid, in zorg dragen voor wie het niet kan uitleggen en in samen wat dichter bij elkaar kruipen. Ik wens je alleszins een mooi jaar vol tederheid, liefde, knuffels en een goede gezondheid.
Meer verhalen uit Zweden:
Volg ons op Facebook, Instagram, Pinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!
