Mijn verhaal: Annemarie werd gepest op het werk

Door Evelien Roels

gisteren

Wanneer Annemie terugkeert naar haar job als directeur van een school, wordt ze het doelwit van drie pestende collega’s.

Annemarie (50): “Ik word nog altijd een beetje emotioneel als ik mijn verhaal vertel. Het weegt op me. Nog steeds. Mensen onderschatten de impact van pesterijen. Dat is waarom ik er vandaag toch over wil praten: pesters moeten beseffen wat ze anderen aandoen.

Het begon bij mij allemaal met gezondheidsproblemen. Ik ben lerares, heb jaren voor de klas gestaan en had de overstap gemaakt naar de functie van schooldirecteur. Na een paar interims en vervangingen had ik een vaste plek gevonden in een klein schooltje in de buurt. Een fijne school met een tof team, ik ging ervan uit dat ik er tot het einde van mijn carrière zou werken.

Tot drie jaar geleden. Ik werd onwel en moest met de ambulance worden weggevoerd. Het bleek dat mijn organen aan het uitvallen waren door galstenen en ik moest noodgedwongen enkele maanden thuisblijven. Toen ik terugkeerde, was niets nog hetzelfde. De collega die me had vervangen – laten we haar Ilse noemen – bleek bepaald niet blij met mijn terugkeer. Ze vond het maar niks dat ze weer een stapje achteruit moest zetten. Ze gedroeg zich verzuurd tegenover mij en tegen anderen begon ze te roddelen. Sommigen deden met haar mee, anderen verzetten zich ertegen. De sfeer raakte verziekt, het team viel uit elkaar.

De pester trok twee leerkrachten mee in haar kamp en ze begonnen leugens over mij te verspreiden. Allemaal vage beweringen die je niet kunt bewijzen en die ik dus ook niet kon weerleggen

Ik wilde dat niet laten gebeuren en schakelde het OVSG in, de onderwijsvereniging van de Vlaamse Gemeenschap, om ons te helpen om weer op één lijn te komen. Blijkbaar voelde Ilse zich daardoor persoonlijk geviseerd. Toen zijn de pesterijen begonnen. Ze trok twee leerkrachten mee in haar kamp en ze begonnen leugens over mij te verspreiden. Dat ik fouten maakte, dat ik niet communiceerde, dat het onmogelijk was om met mij samen te werken, dat ik geen idee had wat er leefde in de school. Allemaal vage beweringen die je niet kunt bewijzen en die ik dus ook niet kon weerleggen.

Ik werd erop aangesproken door collega’s en ouders. Ik probeerde erover te praten, maar ving telkens bot. Dan kreeg ik te horen dat ik me van alles inbeeldde. Ik, die altijd met zoveel plezier was gaan werken, kwam steeds vaker met tegenzin uit bed. Ik stapte elke ochtend met een bang hart door de schoolpoort, me afvragend wat het nu weer zou zijn. Het maakte me ziek, letterlijk. Ik viel uit met een burn-out.

Maar toen werd het allemaal nog erger. De dokter had me aangeraden om af en toe te gaan wandelen of eens naar het toneel te gaan. Toen de collega’s me daar zagen, laaiden de roddels op, zo hoorde ik van ouders die ik tegenkwam, of van een enkele collega die me contacteerde om te horen hoe het met me ging.

Toch wilde ik niet opgeven. Ik ging terug. En alles begon van voren af aan. Overdag negeerden de drie pesters me compleet. Zei ik goeiemorgen, dan draaiden ze hun hoofd. Vroeg ik hen om een gesprek, dan hadden ze geen tijd. Andere collega’s hielden zich op de achtergrond, vermoedelijk waren ze bang om meegesleurd te worden in het conflict.

’s Avonds na het werk kreeg ik berichten. ‘Je bent vals.’ ‘Je bent gemeen.’ Ik sprak hen erover aan, maar ze ontkenden. ‘Neem screenshots’, zei een vriendin, maar tegen die tijd hadden ze alles alweer gewist. Het was hun woord tegen het mijne.

Ik heb het lang volgehouden, echt waar. Ik wilde niet opgeven. Maar tegen Pasen ging het niet meer. Ik viel weer uit. Ik zat op het randje van een depressie en dankzij de huisarts kwam ik uiteindelijk bij de psycholoog terecht. Zij liet me inzien dat de fout niet bij mij lag. Dat er nu eenmaal mensen zijn die zo’n gedrag vertonen, om uiteenlopende redenen.

Sindsdien gaat het beter, al vraag ik me nog steeds af wat ik anders had kunnen doen. Maar verder dan ‘niet ziek worden’ kom ik niet. En het is niet dat je daarvoor kíést. Intussen ben ik weer aan het werk, in een andere school, en het gaat goed.

Voorgoed veranderd

Mijn hart ligt in het onderwijs en ik doe mijn werk ontzettend graag. Maar ik merk aan mezelf dat ik niet meer dezelfde ben. Vroeger vertrouwde ik mensen blindelings. Ik ging bij iedereen uit van het goede. Dat is voorbij. Ik ben nog steeds een empathische directeur, ik heb een luisterend oor en menselijkheid zal in mijn aanpak altijd primeren. Maar ik hou meer afstand en ben zakelijker nu.

Op mijn vorige school gaan de drie pesters gewoon door, heb ik vernomen. Blijkbaar hebben ze een nieuw slachtoffer gevonden, een leerkracht

Ik zit ermee in de knoop, want dat is niet mijn persoonlijkheid, zo ben ik eigenlijk niet. Dat is hoe ze me hebben gemáákt. Op mijn vorige school gaan de drie pesters gewoon door, heb ik vernomen. Blijkbaar hebben ze een nieuw slachtoffer gevonden, een leerkracht. Ik hoor dat ze haar negeren, dat ze leugens over haar verspreiden. Het zou me niet verbazen als ze ook haar tot ’s avonds laat berichten sturen.

Ik begrijp dat echt niet. Waarom? Waarom zou je iemand doelbewust het leven zuur maken? Ik kan alleen maar vermoeden dat ze niet beseffen wat ze aanrichten. Daarom dus, mijn verhaal. Door het te delen kan ik pesters misschien doen inzien wat ze aanrichten. En, nog belangrijker, aan mensen die gepest worden, wil ik zeggen: dit is níét jouw schuld. Praat erover, zoek hulp. De fout ligt níét bij jou.”