SOS relatie: “Ik hou van structuur en duidelijkheid. Affectie tonen kost mij vooral energie”

SOS relatie: "Ik hou van structuur en duidelijkheid. Affectie tonen kost mij vooral energie"
Getty Images

Didier (43) en Klara (44) zijn 12 jaar gehuwd en hebben een dochter van 8 en een zoon van 11. Didier is de laatste drie maanden met ziekteverlof ten gevolge van een burn-out. Hij is daarvoor in behandeling en wil zijn al langer sluimerend ongeluksgevoel in zijn huwelijk aanpakken.

Wat zegt Klara?

“Didier verwijt me mijn controlerende aard, maar zo ben ik nu eenmaal”

Klara: “Ik leerde Didier kennen tijdens een bijscholingstweedaagse voor leerkrachten talen. We deelden veel van onze ideeën over het leraarschap. Ik liep al tegen de dertig aan, woonde nog thuis, maar droomde al lang van een gezin. Het klikte wel tussen ons. Op die leeftijd weet je al beter wat je wilt en ga je er ook voor. Na zes maanden zijn we getrouwd, en niet veel later was ik zwanger. We kochten een huis met tuin aan de rand van de stad, ideaal voor de kinderen.

Graag verder lezen of kijken?
Dan vragen wij je om nu EENMALIG en GRATIS een account aan te maken. Vanaf dan krijg je toegang tot al onze artikels en video’s en krijg je deze melding niet meer te zien.
...

Hoe moet het nu verder?

“Klara’s drang naar controle blijkt ook een manier om Didier op afstand te houden”

Relatiedeskundige Rika Ponnet: “Het contact tussen Klara en Didier voelt aan als heel zakelijk en koud, uit hun lichaamstaal spreekt er veel emotionele afstand. Klara steekt zonder veel omwegen van wal, een manier om direct haar grenzen aan te geven. ‘Ik ben naar hier gekomen in het belang van ons gezin en de kinderen en denk dat Didier het ook zo ziet. Maar ik wil mezelf niet veranderen of dingen doen waar ik niet van hou, daarover wil ik duidelijk zijn.’

Als ze dit uitspreekt, zie ik in het gezicht van Didier een verslagen gelatenheid. ‘Ach, zo gaat het altijd. Als ik dingen wil veranderen, is haar antwoord dat ze is wie ze is. Dan stopt natuurlijk elke discussie.’ Ik probeer met haar te kijken naar wat verandering, maar dus ook controle betekent. ‘Duidelijkheid, dat maakt me rustig, zorgt ervoor dat ik minder stress heb. Ik hou van voorspelbaarheid.’ Als we hierop verder gaan, vertelt Klara over haar jeugd, haar onvoorspelbaar agressieve vader. ‘Mijn moeder had altijd schrik als mijn vader in de buurt was, wij pasten ons altijd aan. We kwamen veel tekort, wat ik niet wil voor mijn kinderen.’

Intimiteit binnen een partnerrelatie ligt voor Klara moeilijk. Dat maakt ze duidelijk door Didier enkel nog als papa aan te spreken en zichzelf als mama. Ze rationaliseert ook de hele tijd. ‘We hebben het toch goed’, ‘Waarom moet het nu per se anders?’, ‘Seks wordt zo overdreven, als hij respect voor me heeft, dan legt hij zich toch neer bij wat ik wil’, zijn enkele van haar uitspraken. Daarop geeft Didier aan dat hij het al fijn zou vinden mochten de huisregels wat soepeler zijn. ‘Nu heb ik altijd schrik als zij thuiskomt. Samen met de kinderen probeer ik ervoor te zorgen dat alles op orde ligt, maar altijd is er nog iets dat volgens haar beter kan.’ Het blijkt eveneens een strategie te zijn om hem op afstand te houden, intimiteit te vermijden. Als ik dit suggereer, ontkent zij, maar Didier pikt erop in. Hij herkent er duidelijk het mechanisme uit zijn jeugd in, waarbij voor zijn ouders alleen het beste goed was, er nooit erkenning kwam en het ook nu zo is.

Bij elkaar benoemen wat ze goed vinden, blijkt ook een moeilijke. Klara prijst Didier als papa en leraar. Daarna valt er een pijnlijke stilte die Didier doorbreekt door te zeggen: ‘Het is toch duidelijk dat ik voor haar alleen papa mag zijn. Ik wil affectie ervaren als koppel, eens iets doen zonder de kinderen.’ Wat haar doet reageren: ‘Je laat je gezin niet in de steek om zelf eens te gaan stappen, je draagt je verantwoordelijkheid.’ De week erna melden ze dat ze nu apart slapen en voorlopig de therapie willen stoppen. Een paar maanden erna maken ze opnieuw een afspraak. Didier woont intussen alleen, wat voor hem rust heeft gebracht, maar de kinderen hebben het heel moeilijk met de scheiding. Vooral de oudste verzet zich heftig, spiegelt enorm het ‘wij zijn gefaald als ouders’-discours van Klara. Ik verwijs hen voor verdere begeleiding door.”

Uit: Libelle 23/2019 – Tekst: Rika Ponnet

Lees ook:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

Lees verder na de reclame

Het volgende Libelle-artikel is echt even het wachten waard :)