Karen
“Soms kan ik niet meer zo goed tegen al dat verdriet in de wereld. Doe mij daarom maar een heel gewoon 2026”
Hoofdredactrice Karen is 50 en gelukkig getrouwd met Koen. Er is bij haar thuis altijd leven in de brouwerij, met haar drie kinderen Oliver, Noor en Anthony.
Kleur van het jaar
Enkele weken geleden werd de ‘kleur van het jaar’ bekendgemaakt. Zo’n moment waarop trendwatchers rechtop gaan zitten, redacties en stylisten beginnen uit te kijken naar nieuwe collecties voor mode en wonen. Die ‘kleur van het jaar’ wordt verkozen door Pantone, een wereldwijd gekend instituut voor kleuren. Zij brengen bijvoorbeeld de Pantone-waaier uit. Daarop krijgen alle kleuren codes die ervoor zorgen dat kobaltblauw of robijnrood overal ter wereld hetzelfde wordt weergegeven, ongeacht scherm, stof of papier.
Alle vormgevers, stylisten, designers hebben wel zo’n waaier in huis voor hun werk. En datzelfde kleureninstituut Pantone verkiest dus elk jaar, volgens de maatschappijtrends, dé kleur van het jaar. Voor 2026 is dat, tadadadaa: ‘Cloud Dancer’, oftewel: wit. Pantone omschrijft het iets poëtischer als ‘een zachte wittint met een rustgevende ondertoon’. Een bijna-wit, gekozen omdat onze wereld volgens hen te luid is geworden. We zijn immers overprikkeld door beelden en meningen, zegt het instituut.
De kleur voor 2026 is gekozen: Cloud Dancer, oftewel bijna-wit. Omdat onze wereld te luid is geworden. En dat terwijl ik zo van kleur hou
Diezelfde week hoorde ik stylist en kleurenliefhebber Daan Alferink zich hoorbaar en op zijn eigen gekende leuke wijze ergeren bij ‘De Tafel van Gert’. Wit, vond hij, als ‘kleur van het jaar’, trok op niets, het was veel te ‘gewoon’. Wit was toch geen kleur? Ik begreep hem meteen. Ik hou ook van kleur. Van een regenboog tot bloemen, vrolijke lente- en harmonieuze herfstkleuren. Wit is zo… niets, zo ‘gewoon’, geen echte kleur.
De weken daarna kwamen echter alle jaaroverzichten. En ze wogen me zwaar, donker. Het ging van de oorlog in Oekraïne tot alle problemen in Gaza. Van de vele stakingen tot artificiële intelligentie op computers die sneller denken dan wij. En dan die lange lijst overledenen in 2025, van Rob de Nijs tot Glen De Boeck, vaak veel te jong.
Een gewone dag
Nu moet je weten, bij ons thuis wordt het nieuws niet enkel bekeken. Onze oudste zoon Oliver, student politieke wetenschappen, is zeer geïnteresseerd in alle actualiteit. Hij heeft ook een uitgesproken mening over zowat ieder nieuwsfeit en actueel onderwerp. Ik ben erg fier op hem en op hoe hij zijn mening, zo jong nog, al zo goed kan verwoorden.
Maar toen kwam het jaaroverzicht, zwaar en donker. En plots werd ‘Cloud Dancer’ inderdaad een verlangen naar rust, naar een nieuwe witte pagina
Alleen… ik kan zelf soms niet meer zo goed tegen al die meningen, tegen al die beelden van miserie en verdriet op tv. “Mama,” zegt hij dan streng, “je mag niet wegkijken van de wereld.” Hij heeft natuurlijk gelijk. En toch voel ik mezelf er moe van worden. Niet ongeïnteresseerd, eerder alsof mijn hoofd geen extra negativiteit meer aankan.
En opnieuw moest ik denken aan ‘Cloud Dancer’. Aan dat bijna-wit. Wat als het geen gebrek aan lef en kleur is, maar inderdaad een verlangen naar eenvoud? Naar rust en stilte. Naar een witte pagina en een positief nieuw begin. Wat als het journaal volgend jaar zou starten met: “Sorry mensen, vandaag houden we het wat korter. Eigenlijk gebeurde er niets in de wereld. Het was maar een gewone dag.” Eerlijk? Ik zou opgelucht zuchten. Geef mij dus maar een gewoon 2026. Want gewoon lijkt me plots buitengewoon.
Nog meer columns lezen?
Volg ons op Facebook, Instagram, Pinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!
