Koen

“Ik neem me voor om nog geen grote plannen te maken. Ik begin klein: een vers notitieboek. De rest komt later”

Wat ik het leukste vind aan de eerste nieuwjaarsweek die we net hebben gehad, is dat alles tegelijk achter ons en voor ons ligt. Het oude jaar is weg, het nieuwe is nog kinderlijk onschuldig. Sommige mensen doen wel alsof de grote plannen voor 2026 al helemaal klaarstaan, maar diep vanbinnen weet je dat bijna niemand zijn agenda al helemaal onder controle heeft. Ik ook niet. Ik heb er wel enorm veel zin in, hoor, maar ik geniet nog méér van het terugdenken aan de zalige voorbije weken dan van het vooruitkijken naar wat eraan komt.

Echt voorbij

En ik heb de indruk dat heel wat vrienden en collega’s op het werk daar net zo over denken. Thuis is dat gevoel nog sterker. De kerstboom staat er nog altijd: hij kijkt mij elke ochtend hoopvol aan, alsof hij zich afvraagt of hij nóg een week mag blijven. Ik hou hem voorlopig nog in spanning, en sowieso zijn het bij ons thuis Ilse en Kwinten die beslissen wanneer het feest echt voorbij is en de boom weer een jaartje op stal mag.

Het leukste aan de eerste nieuwjaarsweek vind ik, is dat alles tegelijk achter ons en voor ons ligt

De kerstkaarten op de kast beginnen intussen al ietwat verloren te staan, en de opgeplooide kerstverpakking mag stilletjesaan ook wel naar de container. Opruimen is een actieve daad, zeggen ze, maar begin januari voelt het soms alsof loslaten net zo goed een vorm van onderhoud is.

En dan heb je de keren dat je iemand de eerste keer hoort of tegenkomt: in de supermarkt, op straat, vrienden die even bellen. De verplichte nieuwjaarswensen die nooit helemaal verplicht voelen, omdat er altijd iets warms in zit. En dan volgt natuurlijk de vraag naar je plannen voor het nieuwe jaar. Het is sociale gymnastiek in een licht tempo: iedereen wil enthousiast vooruitkijken, maar tegelijk wil niemand de eerste zijn die de feestmodus officieel afmeldt.

Geen fanfare

Op kantoor loopt het ondertussen gewoon door. Geen dramatische heropstart, geen grote verklaringen. Gewoon werken. Dat vind ik er net prettig aan: het nieuwe jaar komt binnen met dezelfde vanzelfsprekendheid als die waarmee ik mijn laptop openklap. Geen confetti, geen fanfare, en dat is een zegen, want niemand heeft echt baat bij fanfare op een dinsdag om tien uur.

Toch hangt er in die eerste periode na de feestdagen altijd een licht surrealistisch sfeertje. Alsof het jaar nog even moet bewijzen dat het wel degelijk begonnen is. Mensen gaan er op heel verschillende manieren mee om: de ene leeft alsof hij al eind januari zit, de andere gedraagt zich alsof oudejaarsavond elk moment opnieuw kan plaatsvinden. En ik beweeg ergens tussen die twee in. Niet voortjagend, niet achterblijvend, maar observerend hoe iedereen zijn eigen tempo verzint bij gebrek aan instructies.

’s Avonds zitten Ilse en ik nog altijd in kerstsfeer – de lichtjes aan, de doos met versiering al beneden, maar nog ongeopend – en we kijken elkaar met dat stille akkoord aan: morgen doen we er iets aan. Morgen. Niet vandaag. Vandaag doen we het met halve kerst en halve januari, en dat is verrassend leefbaar.

Wie in de eerste week van januari al te hard zijn best doet, houdt het vaak niet tot februari vol

Dat vind ik zo leuk aan begin januari: niet het grote hoopvolle vooruitkijken, niet de uitgebreide inventaris van wat er is geweest, maar gewoon opnieuw je plaats vinden. Je stoel aanschuiven aan de tafel van het nieuwe jaar. Even voelen hoe het zit. Niet forceren. Rustig afstemmen. Daarom neem ik me voor om nog geen grote plannen te maken. Geen radicale schema’s, geen heroïsche voornemens. Ik begin klein. Een vers notitieboek. De rest mag later komen, wanneer ik er klaar voor ben.

En zo is die eerste week voorbijgeschoven. 2026 voelt nog nieuw genoeg om geen verwachtingen te hebben, maar ook vertrouwd genoeg om al te doen alsof. Ik weet toch: het komt vanzelf wel in vorm. Niet door grote inzichten, maar gewoon omdat het altijd zo gaat. En mocht dat dit jaar toch niet lukken, dan heb ik één troostende gedachte: wie in de eerste week van januari al te hard zijn best doet, houdt het vaak niet tot februari vol. Eigenlijk ben ik afgelopen week gewoon strategisch bezig geweest.

Nog meer columns lezen?

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

Partner Content

De inhoud op deze pagina wordt momenteel geblokkeerd om jouw cookie-keuzes te respecteren. Klik hier om jouw cookie-voorkeuren aan te passen en de inhoud te bekijken.
Je kan jouw keuzes op elk moment wijzigen door onderaan de site op "Cookie-instellingen" te klikken."