SOS relatie: “Hij weet dat ik geen kinderen kan krijgen. Is dit de reden van zijn plotse vertrek?”

SOS relatie: "Hij weet dat ik geen kinderen kan krijgen. Is dit de reden van zijn plotse vertrek?"
Getty Images

Anja (41) en Karel (32) zijn drie jaar samen. Anja dacht dat ze een fijne relatie hadden. Toen Karel haar verliet, was dat dan ook een donderslag bij heldere hemel.

Wat zegt Anja?

“Het leek alsof we de hele tijd hetzelfde voelden, naar hetzelfde verlangden… Alles liep perfect”

Anja: “Toen ik Karel leerde kennen, was ik al een aantal jaren single na een huwelijk van tien jaar. Alles wat ik in mijn huwelijk niet kende, was er wel in de relatie met Karel. Wij konden uren praten, hij was oprecht geïnteresseerd in alles wat ik dacht en voelde, hij vertelde ook makkelijk zelf over wat hem bezighield. Het voelde als een unieke connectie. Ik was eerst, ondanks de sterke klik, een beetje terughoudend, ik ben uiteindelijk wel negen jaar ouder. Maar Karel wuifde dat weg. Leeftijd doet er toch niet toe, vond hij. Het heeft ons alleszins nooit parten gespeeld, al blijkt het onderwerp ‘kinderen’ nu toch wel een belangrijke factor te zijn.

Wil je graag verder lezen?
Dan vragen wij je om eenmalig een gratis account aan te maken. Vanaf dan krijg je ongelimiteerd toegang tot al onze artikels en video’s.

Hoe moet het nu verder?

“Door zich altijd aan te passen aan Anja, is Karel ergens onderweg zichzelf verloren”

Relatiedeskundige Rika Ponnet: “De gesprekken met Anja en Karel verlopen van bij het begin heel rustig. Beiden zijn gericht op diepgang, op het exploreren van en praten over gevoelens. Paradoxaal genoeg lijken ze daardoor ook moeilijker in staat om die gevoelens toe te laten en te uiten. Vooral bij Karel valt dat op. ‘Ik voel heel snel aan hoe anderen zich voelen, val bijna samen met de gevoelens van de andere, omdat ik er zo in meega. Ik denk dat ik daar een talent voor heb.’ Blijkt dat ervaringen uit zijn jeugd daarin een belangrijke rol spelen. ‘Mijn mama was manisch-depressief en heel onvoorspelbaar in haar gedrag. Ze kon heel agressief zijn, gooide dan met van alles, waardoor ik haar gezindheid goed leerde lezen.’ We hebben het over hoe dit zich manifesteerde in al zijn relaties, waarbij hij telkens zorgzaam en meegaand is, zonder dat zelf zo aan te voelen. ‘Ik weet dat ondertussen, vanuit mijn ervaringen, maar voel dat zo niet aan. Ik vind het de essentie van een goed contact, dat je er echt helemaal in kunt gaan staan.’

Als we vanuit dat inzicht naar hun relatie kijken, geeft Anja aan dat ze Karel nooit zo heeft ervaren, als aanpassend. ‘Ik dacht dat Karel echt hetzelfde wilde als ik en niet dat hij meeging in wat ik dacht of voelde.’ Om dat uit te klaren, hebben we het over de momenten waarop Karel van zichzelf merkte dat hij in een soort van aanpasgedrag verviel. ‘Ik doe dat automatisch, maar het zorgt ook voor een leegte die ik nu beter kan duiden. Ik denk dat ik dan mezelf verlies.’

We hebben het over aanpasgedrag in een relatie en hoe, als het een constante is, dit zorgt voor vervreemding tegenover jezelf, maar ook tegenover de andere. Hoe dit net datgene wat je wilt bereiken, een gevoel van eenheid en verbondenheid, ondermijnt. Anja reageert daar emotioneel op. ‘Ik begrijp dat niet. Ik heb dat nooit gevraagd, en heb daar ook nooit iets van gemerkt. Het leek alsof Karel even intens gelukkig was als ik.’ ‘Ik probeer altijd de ander helemaal gelukkig te maken en durf dan pas zelf gelukkig te zijn’, antwoordt Karel.

In de daaropvolgende sessies kijken we naar hoe we dit patroon kunnen doorbreken. Karel wil overduidelijk die verbondenheid centraal plaatsen, net als Anja, maar heeft een eigen ruimte nodig die ervoor zorgt dat hij niet de hele tijd bezig kan zijn met de noden van de andere. Bij zichzelf blijven lukt op dit moment enkel als hij ook fysiek een eigen ruimte heeft. Daarom besluiten beiden voorlopig voor een latrelatie te gaan. ‘Ik wil niet dat Karel niet zichzelf kan zijn door mijn aanwezigheid. Ik hoop uiteraard dat het later nog anders kan.’

Karel wil nu uitzoeken wat hij wil, los van de andere. ‘Ik denk dat alleen wonen, voor het eerst in mijn leven, me daarbij zal helpen.’ Durven voelen en denken wat er bij hem leeft, ziet hij als een eerste belangrijke stap. Er uiting aan geven, los van Anja, als een tweede. Vanuit die doelstellingen, willen beiden het verder proberen.”

Uit: Libelle 19/2019 – Tekst: Rika Ponnet

Lees ook:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

Lees verder na de reclame

Het volgende Libelle-artikel is echt even het wachten waard :)