Hoofdredactrice Karen is 50 en gelukkig getrouwd met Koen. Er is bij haar thuis altijd leven in de brouwerij, met haar drie kinderen Oliver, Noor en Anthony.
Fan van ‘De Verraders’
We zijn hier thuis allemaal fan van ‘De Verraders’. Elke zondagavond nestelen we ons – een beetje als vanouds – in de zetel, met een drankje en een groot pak chips. Koen leeft luid mee met Yannick Noben, de komiek en ex-militair die hem met zijn gezond verstand en rechttoe-rechtaan-houding helemaal charmeert. Hoe directer Yannick ten aanval trekt tegen de Verraders, hoe enthousiaster Koen hem lijkt aan te moedigen. M’n man is z’n grootste bondgenoot. En in zijn kielzog volgen Oliver en Anthony.
Noor zit intussen veel stiller te gniffelen bij elke foute theorie die geponeerd wordt. Zij kent zowat alle jongere deelnemers en gaf bij de start van het programma bij ieder van hen uitleg van waar we hen moesten kennen. En ik? Ik ben de amateur-psycholoog van dienst. Ik kijk graag naar die verschillende mensentypes, de groepsdynamiek, wie wie volgt, wie stil afwacht en wie de toon zet.
Dit seizoen is mijn favoriete deelnemer Toni Coppers. Terwijl de anderen zich in theater stortten, leek hij te denken: had ik maar een wandeling met de hond gemaakt
Dit seizoen is mijn favoriete deelnemer Toni Coppers. Omdat ik al jaren fan ben van zijn thrillers, maar ook omdat hij als mens gewoon… heerlijk rustig bleef. Terwijl de anderen zich in complotten en theater stortten, zat hij erbij alsof hij dacht: had ik maar een wandeling met de hond gemaakt om alles te overschouwen. Zo zichzelf. Zo echt.
Ik ken Toni een beetje – ik heb hem al een paar keer ontmoet, voor het eerst enkele jaren geleden op een voorstelling samen met zijn vrouw Annick. Het klikte meteen. Fijne mensen, zonder poeha. Wat je op tv zag, is hoe hij ís: vriendelijk, hoffelijk, bedachtzaam, een man van zijn woord. Letterlijk ook. Het type dat een kamer niet vult met lawaai, maar met rust. Die beter past in de Ardennen dan op Tomorrowland.
Exit bondgenoot
Hij vloog uit ‘De Verraders’ net op het moment dat hij eindelijk zijn stem durfde te verheffen – en net daarom raakte het me dubbel zo hard. Voor het eerst zei hij luidop wat hij dacht. In zijn hoofd: logisch, de finale was in zicht. In dat van zijn bondgenoten: verdacht! Te fel, te zeker, te anders. Rustige Toni was plots een openlijk gedecideerde Verraders-jager geworden. De bordjes met zijn naam gingen omhoog en hop: exit bondgenoot Toni. Ik had hem graag in de finale gezien en bleef wat verweesd achter, zelfs met een ietwat ongemakkelijk gevoel.
Hoe vaak gebeurt het niet dat stillere mensen over het hoofd worden gezien? Terwijl we hen beter vaker zouden volgen
Want hoe vaak gebeurt het niet, ook buiten dat kasteel? Dat de stillere mensen eerst wat over het hoofd worden gezien. Dat de boodschap naar hen is: beter blijven zwijgen. Dat het wat ‘raar’, zelfs verdacht lijkt als ze uiteindelijk spreken. In een groep – of het nu in familiekring of onder vrienden is – gaat de aandacht vaak naar wie consistent het luidste roept, het meeste zegt. Ik merk het zelfs thuis, aan onze keukentafel. Oliver praat graag en veel. Noor en Anthony luisteren meer dan ze spreken. Soms maak ik me wat zorgen als ze stiller zijn en duw ik hen met woorden vooruit: “Wat denken jullie?” Dat zal ik vanaf nu nog meer doen, want dankzij Toni weet ik: de stillere mensen zijn zelden verraders. We kunnen hen dus beter soms wat meer volgen, vóór we hen eruit stemmen.
Nog meer columns lezen?
Volg ons op Facebook, Instagram, Pinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!
