Huiswerk in coronatijden: “We zwemmen ons een weg doorheen de Smartschool-tsunami”

Huiswerk in coronatijden: "We zwemmen ons een weg doorheen de Smartschool-tsunami"
Foto: eigendom redactrice

Deze coronatijden vormen op veel vlakken een uitdaging. Ook als je met twee energieke puberzonen in huis zit, die denken dat de vakantie gestart is. Libelle-eindredactrice Isabelle weet er alles van.

“Ik ben de gelukkigste mens ter wereld”, scandeert mijn oudste van bijna 15 op vrijdagochtend – oh ironie – de dertiende, als hij verneemt dat de schoolpoorten voor drie weken sluiten. Vergeef hem zijn uitspraak, deze corona-situatie is uiteraard allerminst reden om te juichen. Maar mijn 15-jarige zit in de fleur en fladder van zijn pittige, beetje wereldvreemde, puberleven. En heeft daarbovenop ook nog eens een grondige hekel aan alles waar het woordje ‘school’ in voorkomt. Vooral ‘schoolwerk’ wordt hier veelvuldig getrakteerd op rollende oogballen, luid gezucht en het ondertussen grijsgedraaide standaardzinnetje: ‘Dát doe ik niet, hoor!’.

Nee, dat studeren heb ik blijkbaar toch niet met de paplepel meegegeven. Productiefoutje! 😉 De jongste van 12 is iets gematigder in zijn enthousiasme. Hij denkt vooral aan hoe weinig/niet hij zijn vrienden zal zien. Zeker als nadien blijkt dat ook de voetbaltrainingen en -wedstrijden afgelast worden én er een samenscholingsverbod komt. Een echte straf voor deze sociale energiebrok. Maar toch sijpelt al gauw het vakantiegevoel erin. De Playstation gaat alvast zware tijden tegemoet. Aanvankelijk laat ik ze nog maar even in de waan.

“Ik probeer met een goede mindset de combi thuiswerk/thuiswerkklas te starten.”

Ok, we kunnen dit. Toch?

Manlief is ondertussen uit werken gegaan (hij kan niet anders). Ik probeer met een positieve mindset de dag te starten: op tijd opstaan, mezelf ‘prepareren’ als was het een gewone dag uit werken (goeie tip!), de ontbijttafel dekken en me met een koffietje aan mijn bureau installeren, terwijl ik de kinderen nog even laat soezen. Mooi toch, alles onder controle.

Weet ik veel dat er in de dagen die zullen volgen een Smartschool-tsunami op ons af zal komen. De Smartschool-app op mijn telefoon ‘pingt’ erop los, en ik zoek koortsig naar hoe ik die meldingen de mond kan snoeren. Maar het lukt me niet meteen, want het werk vraagt mijn absolute aandacht. Na de zoveelste ‘ping’ roep ik de jongens even tot de orde (weg, vakantie-illusie!) en bekijken we samen de to do’s om een planning te maken. Even orde op zaken stellen!

“Je moet zowaar universitair geschoold zijn of over een bijzonder analytische geest beschikken, om je een weg te banen in dit kluwen van schooltaken.”

Waar is dat bos?

Maar dat ‘even’ blijkt toch een optimistische brug te ver. Smartschool is plots een slagveld geworden. Van berichten. Met veel en lange instructies van de verschillende vakleerkrachten, en bijlagen en verwijzingen naar online oefeningen, en bundels die al dan niet afgedrukt moeten worden (‘mamaaa, de printer doet het niet meer’!), of weer geüpload in de juiste zone (‘mamaaa, ik heb even jouw computer nodig’), of verbeterd nadat de correctiesleutel zal komen, nog andere moeten bewaard worden tot de eerstvolgende les, correctiemails, deze keer met de juiste bijlagen, TV-programma’s die bekeken moeten worden in functie van een bepaald onderdeel van het leerplan Godsdienst, sportschema’s van de leerkracht LO,…

Ja hoor, je moet zowaar universitair geschoold zijn of over een bijzonder analytische geest beschikken, om je een weg te banen in dit kluwen.

“Alle respect en bewondering voor de leerkrachten. Het is uiteraard een zoek- en leerproces voor iedereen.”

Een zoek- en leerproces voor iedereen

Uiteraard heb ik alle respect en bewondering voor de leerkrachten en de scholen, die ook maar gesmeten worden in deze voor iedereen uitzonderlijke en vooral onvoorziene tijden. Trial & error is meer dan ooit aan de orde. Het is een leer- en zoekproces voor alle partijen in deze moeilijke situatie. Echt waar, alle begrip. Je moet het maar doen om à la minute op zoek te gaan naar alternatieven.

Maar ondertussen zien we even het bos door de bomen niet meer. Daarnaast ben ik ook geen pedagogisch expert, maar krijg ik wel het gevoel er een te moeten zijn: “Mama, ik snap deze oefening totààl niet”. Rollende ogen van mama. Het is een rode draad doorheen de studiemomenten geworden. Maar met wat geduld, mildheid en hulplijnen zal het wel goedkomen, zeker?

Wat met de kwetsbare kinderen?

Hulplijnen en ondersteuning die kinderen uit kwetsbare gezinnen niet hebben. Ik stel me de vraag hoe het eraan toe gaat in de gezinnen die geen laptop hebben, geen printer, of geen internetverbinding zelfs.

Of waarvan de ouders zotte dagen draaien in de zorg of in de warenhuizen, of leerkrachten die thuis online lesgeven met hun eigen kinderen in de buurt, of alleenstaande ouders. Hoe krijgen zij dit gebolwerkt?

De Smartschool-tsunami in deze coronatijden zal bovendien de kloof aan ongelijkheid nog groter maken, vrees ik. Kinderen die het al moeilijk hadden, en thuis in een minder stimulerende omgeving zitten, zullen nog meer achterop geraken. Mijn emotionele moederhart bloedt daar een beetje veel van.

Graag (een beetje) traag

Ik besluit na 1 week ‘lockdown light’, en onder het motto ‘we doen wat we kunnen’ (huiswerkplanningen ondertussen up & running), dat ik mijn kinderen niet achterna ga zitten als een of andere bezeten moeder, gebrainwasht door tsunami Smartschool. Maar af en toe plaats ga maken voor wat traagheid. Want daar is deze periode toch ook een beetje voor bedoeld, dat we allemaal eens een versnellingske lager zouden schakelen? Om onze wereld niet in overdrive te laten gaan. Awel, ik ga dat doen. Voor onze planeet, voor onze kinderen, voor mezelf.

Spreken we elkaar over drie weken nog een keer?” 🙂 Ondertussen heel veel goede moed gewenst aan iedereen. Zorg goed voor jezelf en voor elkaar!

Op zoek naar tips om de thuiswerkklas goed te organiseren? Klik hier.

Meer lezen over samenleven in coronatijden:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

 

 

Lees verder na de reclame

Het volgende Libelle-artikel is echt even het wachten waard :)