SOS relatie: “Het valt me op hoe weinig wij eigenlijk delen, hoe sterk wij naast elkaar leven”

SOS relatie: "Het valt me op hoe weinig wij eigenlijk delen, hoe sterk wij naast elkaar leven"
Getty Images

Fernand (47) en Karla (44) zijn 24 jaar getrouwd en hebben vier kinderen tussen 17 en 23 jaar oud. Nu de kinderen groter worden, overweegt Karla om een kind te adopteren. Maar dan moeten ze wel aan hun relatie werken.

Wat zegt Karla?

“Ons huis loopt leeg. Ik wil niet dat wij ‘overschieten’ als de jongste volgend jaar op kot gaat”

Karla: “Trouwen en met Fernand een leven opbouwen, voelde voor mij heel natuurlijk aan. We leerden elkaar kennen in de jeugdbeweging, trekken dus al sinds onze kindertijd met elkaar op. Ik heb in Fernand altijd een degelijke, zorgzame en betrouwbare man gezien, en voor mij is dat het allerbelangrijkste. Ik kom niet uit een warm nest, mijn vader was een vrouwenloper, mijn moeder was altijd ongelukkig, dat wilde ik niet. Ik ben niet gegaan voor de verliefdheid, maar voor de bewuste keuze.

Graag verder lezen of kijken?
Dan vragen wij je om nu EENMALIG en GRATIS een account aan te maken. Vanaf dan krijg je toegang tot al onze artikels en video’s en krijg je deze melding niet meer te zien.
...

Hoe moet het nu verder?

“Een adoptiekind lijkt voor Karla een project, een vluchtroute weg van Fernand”

Relatiedeskundige Rika Ponnet: “Karla en Fernand zijn een rustig koppel dat vrij functioneel en rationeel over hun relatie praat. Ze verwijten elkaar niets, maken trouwens zelden ruzie, hebben altijd het moto gehanteerd ‘elk het zijne en we bemoeien ons niet met de zaken van de andere’. Dat heeft inderdaad voor een vorm van harmonie gezorgd, maar ook voor een afstand die vooral Fernand als een probleem ervaart. ‘Ik heb me tijdens mijn ziekte erg eenzaam gevoeld. Tussen ons is er geen echte gevoelsband en voor vrienden heb ik altijd weinig tijd gehad, ik voelde me behoorlijk geïsoleerd.’ Karla ziet het als een gevolg van keuzes die hij gemaakt heeft. ‘Hij is gegaan voor carrière, voor een leven waarin werken, medewerkers en klanten centraal stonden.’

Ik vertel hen dat als je voor een relatie kiest met een taakverdeling volgens het klassieke rolmodel, je elkaar ook wat vastzet in die rol. De ene mag dan alleen zorgverlener zijn, de andere alleen kostwinner. Dat herkent Fernand. ‘Ik heb er spijt van dat ik een afwezige papa en partner ben geweest. Ik wil dat graag veranderen.’ Karla begrijpt dat niet. ‘Na al die jaren kan hij toch niet verwachten dat we de rollen gaan omdraaien?’ Dat blijkt ook haar grootste angst voor de toekomst te zijn: het leven als koppel, zonder de dagelijkse invulling van kinderen. Het blijkt ook de motor voor het adoptieverlangen te zijn. ‘Ik wil mijn leven behouden zoals het is. Ik heb me altijd vrij gevoeld.’ Vooral de periode waarin Fernand ziek is geweest is daarin van grote betekenis geweest. ‘Plots was hij er elke dag. Ik vond het verstikkend.’

Omdat het de vraag van beiden is om in hun relatie meer verbondenheid te creëren, suggereert Fernand om vaker samen dingen te doen. Ik bevestig dat elk gevoel van samen zijn, tijd samen vergt en Karla gaat daarin schoorvoetend mee. Ze plannen wekelijks een culturele uitstap en Karla gaat nu vaker mee op de vaste avondwandeling die Fernand maakt. Beiden ervaren dat als aangenaam, maar ik merk dat bij Karla er ook een angst voor de toekomst blijft.

Ik kan soms echt panikeren als ik denk aan ons leven later. Ik heb het gevoel dat Fernand helemaal op mij zal terugvallen en ik zie dat niet zitten. Ik heb echt meer ademruimte nodig.’ Blijkt dat een deel van het verlangen naar adoptie ook daarmee samenhangt; dat een kind voor Karla een project is, een vluchtroute weg van Fernand. Als ze dit met zoveel woorden uitspreekt, zie ik dat dit hem raakt. ‘Ik vind dat pijnlijk, maar begrijp het ook. Ik wil dat zelf niet en had me al voorgenomen nieuwe activiteiten te zoeken, waarin het sociale wat centraler staat.’ De daaropvolgende weken maakt hij daar ook echt werk van en ondertussen komt het adoptieverhaal almaar minder ter sprake.

In de laatste sessie meldt Karla overgelukkig dat ze grootouders gaan worden en ze als oma actief mag mee zorgen voor haar kleinkind. Fernand voelt zich daarvoor nog te jong, maar is overduidelijk opgelucht dat ze op deze basis ook als koppel opnieuw verder kunnen.”

Uit: Libelle 25/2019 – Tekst: Rika Ponnet

Lees ook:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

Lees verder na de reclame

Het volgende Libelle-artikel is echt even het wachten waard :)