Hier staat ingevoegde content die informatie op uw apparaat wil opslaan en/of openen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Wim De Vilder, geen tafelspringer, wél goed in z’n vel

Door De Redactie

Zo sober als hij is op het scherm, zo gulzig is hij in het leven. Uren rennen, véél vrienden uitnodigen, véél curry in z’n stoofpotjes. Niet voor één label te vangen, dus.

Lees het volledige interview met Wim De Vilder in Libelle 24 (14 juni 2012)

Nieuwsankers praten niet graag over zichzelf in de media. En al zeker niet die van de openbare omroep. Ook Wim De Vilder niet. Over objectiviteit en neutraliteit wordt streng gewaakt. Hij twijfelde voor een interview. Ook omdat hij wist dat we het zouden hebben over de intolerantie tegenover homoseksualiteit die weer regelmatig in het nieuws is, en Wim is én homoseksueel én nieuwslezer. Hij wilde zich niet verschuilen, maar hij wil ook geen boegbeeld voor de homobeweging zijn. Toch hapte hij toe. “Omdat nieuwslezers geen robots zijn, maar mensen van vlees en bloed.”
Wie is Wim De Vilder? “Diegene die je op televisie ziet”, zegt hij zelf. Maar dan toch maar ten dele. De man achter het nieuwsanker is losser, goedlachser en speelser. Een bewijs? Hij prikt altijd in andermans bord om te proeven wat zij voorgeschoteld krijgen…
 

Wie heeft jou leren koken?

“Allerlei mensen. Ik doe graag ideeën op van anderen. Toen een vriendin in Barcelona studeerde, heb ik van een kotgenoot van haar geleerd hoe ik paëlla moet maken. Een buurvrouw van een vriendin heeft mij Filippijns leren koken. En ik wissel recepten uit met vrienden. Vrienden ontvangen en voor hen koken, dat heb ik dan weer meegekregen van mijn ouders. Als kind heb ik altijd gezien hoe zij zich de hele dag voorbereidden op een etentje. Dat doe ik nu ook. Het huis in orde maken, de haard aansteken, de juiste gerechten uitkiezen…”

Je presenteert ondertussen al twaalf jaar Het Journaal. Wanneer is een nieuwsuitzending voor jou geslaagd?

“Als ik het nieuws van de dag op een volledige en evenwichtige manier heb kunnen brengen. Na al die jaren voel ik wel aan of het een goeie uitzending was of niet. De ene dag zit ik sowieso beter in mijn vel dan de andere. Op sommige momenten presenteer ik beter dan op andere. Er zijn dagen waarop ik naar huis rijd en denk: laat ik deze dag maar snel vergeten…”