Kennen jullie deze nog? De allereerste column van Anne Davis

Kennen jullie deze nog? De allereerste column van Anne Davis

“Ik hou van tradities, en één van de leukste vind ik wel de goede voornemens met nieuwjaar…” Zo begon Anne Davis in ergens in januari 1999 haar allereerste column bij Libelle. Niet wetende dat er duizend columns later minstens evenveel lezeressen elke week nog steeds meteen naar de laatste pagina van Libelle bladeren, op zoek naar die herkenbare verhalen.

Eerste keer: Goede voornemens

“Ik hou van tradities, en één van de leukste vind ik wel de goede voornemens met nieuwjaar. Want januari is een grauwe maand, en februari nog een beetje grauwer, dus dan brengt het vooruitzicht om een beter mens te worden wat kleur in het leven.

Jarenlang ben ik op 31 december gestopt met roken. Hele rituelen heb ik opgebouwd: asbakken verstoppen, sigaretten doormidden breken, vijf sigaretten snel achter elkaar oproken tussen kwart voor twaalf en middernacht. En evenveel jaren heb ik op 1 januari geprobeerd om van vele stukjes sigaret één redelijk hele te maken.

Uiteindelijk ben ik toch gestopt, ergens in mei, met veel pleisters en kauwgom en woede-aanvallen, maar zonder goede voornemens.

Een ander jaar besloot ik om fit te worden. Met veel verse groenten en geen chocolade, en de trap in plaats van de lift, en misschien wel sport. Ik ruimde de koelkast op, schreef me in bij een fitnesscentrum en schafte me zelfs een shortje aan. Eén keer ging ik naar aerobics, maar daar werd ik ongelukkig van. Want vooraan staat er altijd wel een meisje met een perfect lichaam, gehuld in in roze lycra met een string erover, dat alle oefeningen perfect kan en ter ontspanning haar been over haar schouder gooit.

Uiteindelijk ben ik toch gestopt met roken. NIet op 1 januari, maar ergens in mei, met veel pleisters en kauwgom en woede-aanvallen

Soms vraag ik mij af of die meisjes ingehuurd worden, als voorbeeld. Maar bij mij werkt het averechts. Als je geboden bent als Volkswagen, word je nooit een Rolls.En toen verloor ik mijn vlotte shortje in de was, en een week later brak ik mijn pols bij het rolschaatsen. Waarop ik besloot dat een mens ook té gezond kan zijn, en dat chocolade een stuk lekkerder is dan een rauw worteltje als je je arm in het gips hebt.

En dan was er een jaar dat ik gewoon besloot om elke dag iets vriendelijks te doen. Het klinkt padvinderachtig, maar als iederéén dat doet, wordt de wereld toch een stukje leuker. Bovendien is er altijd wel een dakloze die een krantje te koop heeft of een zoon die thee op bed lust, en op wat kale dagen kon ik nog altijd vriendelijk zijn voor mijzelf. En het ging goed, in het begin. Maar mijn zoon begon het kopje thee op bed gewend te raken en toen telde het niet meer. En goede bedoelingen worden soms verkeerd begrepen. Ik zag een mevrouw haar vuilnisbakken buiten zetten, en zei dat ik vond dat ze zo mooi woonde.

Ze keek heel angstig en trok met een klap haar voordeur dicht. Een vriendin van mij had dan weer een hondje geaaid omdat hij zo zielig blafte, en dat hondje had prompt in haar neus gebeten. ’t Moest gehecht en iedereen dacht dat ze gevochten had. Terwijl ze het juist goed bedoeld had.

En toen kwam er een dag als een donderwolk, waarop ik kwaad was op iedereen en op mezelf nog het allerkwaadst, en vriendelijk zijn wilde ik nooit meer. Toen heb ik het maar opgegeven, want misschien moeten vriendelijke dingen spontaan gebeuren. En dit jaar doe ik gewoon helemaal niéts.”

Meer Anne Davis:

Lees verder na de reclame

Het volgende Libelle-artikel is echt even het wachten waard :)