Hier staat ingevoegde content die informatie op uw apparaat wil opslaan en/of openen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten
Omslag: Meulenhoff Boekerij, beeld rechts: Getty Images

Libelle Leesclub: ons recensieteam las ‘Een huis aan de rivier’ van Liz Fenwick

Door Marlies Picavet

Regelmatig zet Libelle een boek in de kijker. Deze keer is dat Een huis aan de rivier, een romantisch boek van Liz Fenwick. Ons recensieteam las het boek en geeft graag z’n ongezouten mening.

Waarover gaat ‘Een huis aan de rivier’?

Een huis aan de rivier

Na haar scheiding verhuist Thea naar een pittoreske, vervallen cottage aan de rivier Tamar, die precies tussen Cornwall en Devon loopt. Op deze prachtige plek hoopt ze eindelijk rust te vinden. Maar vlak na haar aankomst vindt ze een aantal brieven, samengebonden met een lint, die zijn geschreven door een man die zich ‘Z’ noemt. De brieven zijn tijdens de Eerste Wereldoorlog vanaf het front aan een geliefde gestuurd; het lijkt een liefdesverhaal met een tragisch einde te zijn.

Terwijl ze de cottage en het land eromheen weer tot leven brengt, ontdekt Thea steeds meer over de twee mysterieuze geliefden. En haar eigen familiegeschiedenis blijkt meer te maken hebben met deze plek dan ze had kunnen vermoeden …


Nog meer inspirerende boekentips? Die vind je elke dag in onze Facebook-groep ‘Libelle Leesclub’, waar onze leden al hun favorieten met elkaar uitwisselen! De ideale plek voor echte boekenfans!


Wat vindt het Libelle Leesclub-recensieteam?

Aantal sterren

  • Ann: ****
  • Evelien: ***
  • Peggy: ***
  • Anne: ***
  • Katrien: ***
  • Marianne: ***,5
  • Silvie: ****
  • Jeanique: ***
  • Annette: ****
  • Glynn: *****

Ik heb deze roman graag gelezen, want …

Peggy: “Dit is het perfecte boek om mee te nemen op vakantie!”

Glynn: “De speciale vriendschapsband van Alice en Edmund is hartverwarmend, vaak grappig, maar vooral heel hecht en voor het leven.”

“Deze roman is een aanrader voor wie houdt van Engelse tuinen, genealogie, Shakespeare en intriges”

Annette: “Ik vond de verbinding tussen het verleden en heden, of hoe iets zich na zoveel jaren herhaalt, erg spannend om te ontdekken.”

Evelien: “Ik kon me helemaal inleven in hoe het eraan toeging in de tijd van Lady Alice en Zachariah. De stiekeme ontsnappingen uit Abbotswood en de ontmoetingen met Zach waren heel leuk om te lezen.”

Anne: “De rake woordkeuze en de historische omkadering die – het moet gezegd – sluitend is, maakt van deze roman een aanrader voor wie houdt van Engelse tuinen, genealogie, Shakespeare en intriges.”

Silvie: “Liz Fenwick weet haar lezers geboeid te houden. Dit is een prachtig, maar ook een hartverscheurend verhaal over geheime liefde en vriendschap.”

Katrien: “Het boek leest vlot en bevat een schat aan informatie over het leven van de mensen 100 jaar geleden.”

Ann: “De talrijke geheimen en verrassingen zorgen ervoor dat je de pagina’s blijft omslaan.”

“Dit boek bevat een schat aan informatie over het leven van 100 jaar geleden”

Jeanique: “Door de mooie beschrijvingen is het precies alsof je zelf ook op het landgoed bent. Daardoor leef je echt mee met de verschillende personages.”

Marianne: “Vanaf het tweede deel – we gaan dan meer dan honderd jaar terug in de tijd – zit er meer vaart in het boek en dat tempo wordt ook aangehouden tot het eind. Het werd intrigerend en interessant. Soms zelfs ontroerend …”

Iets minder vond ik …

Marianne: “Er staan redelijk veel taalfouten in het boek die het van zijn kwaliteit beroven.”

Annette: “Wat mij betreft, mag het zo blijven. Ik heb dit boek in twee dagen uitgelezen; dat zegt genoeg!”

“De structuur van dit verhaal is nogal ingewikkeld”

Anne: “De vele personages die de revue passeren zijn aanvankelijk een moeilijk te ontwarren kluwen. Naarmate je vordert in het boek, krijg je gelukkig meer inzichten, maar dat vergroot tegelijkertijd ook de voorspelbaarheid.”

Katrien: “De structuur van het verhaal is ingewikkeld. Het lijkt soms of de chronologie wat rammelt, waardoor je de boodschap mist.”

Jeanique: “In het begin vond ik het boek eerder langdradig. Dat kwam ongetwjfeld door de hoeveelheid beschrijvingen.”

Evelien: “Bij de eerste 100 pagina’s moest ik mezelf wat moed inspreken om verder te lezen, maar nadien kwam het verhaal dan toch goed op gang door de wissels tussen heden en verleden, en heb ik het boek heel graag gelezen.”

Glynn: “Er is voor mij niets wat beter kon aan deze roman. Ik heb ‘m graag gelezen van begin tot einde.”

Peggy: “De verhouding tussen de hoofdstukken kon beter. Een derde speelt zich af in 2019, de rest vond plaats in de eerste twee decennia van vorige eeuw. Verder is het niet zoals in sommige andere boeken dat er zich afwisselend een hoofdstuk in het heden en eentje in het verleden afspeelt.”

“In het begin vond ik het boek nogal langdradig”

Ann: “Ik kan echt niets bedenken – ik vond het boek écht goed.”

Silvie: “Het was soms ingewikkeld om te volgen welke link er tussen bepaalde personages was. Er gebeurt heel veel in het verhaal, waardoor ik niet altijd kon volgen.”

De zin die me bijblijft

Jeanique: Ik wil dat je het leven voluit leeft.

Silvie: Met jou ben ik zoals ik ben.

Marianne: De druppels vonden elkaar op haar jas.

Anne: Buiten was het onbewolkt nu, de lucht was schoongeveegd, de zon scheen, de rivier stroomde en de zwaluwen vlogen, maar haar hart was in een automobiel op weg naar de oorlog en ze wist niet wanneer en of ze ooit nog van hem zou horen.

Ann: Het oog van mijn geliefde is geen zon.

Peggy: “Ik wil niet dat het eindigt”, zei hij en hij gaf haar nog een kus, “maar we moeten nu echt gaan.”

Katrien: Haar hart sprong niet op bij het zien van de enorme magnolia op Penhale die in bloei stond, het sprong niet eens op bij het horen van Johns lach. Dat vond ze nog het ergst: ze leefde, maar ze leefde niet. Het leven was aan haar verspild.

Annette: Blauwe hortensia voor liefde vanuit het hart, ereprijs voor trouw, rozemarijn ter herinnering, een zwaluwveer voor ware liefde en de fazantenveer voor …

Glynn: Ik vind het geweldig als een oud boek een stukje van zijn verleden onthult.

Evelien: Op Abbotswood was de afstand tussen Cornwall en Devon klein, maar net zoals het verleden, was hij tegelijkertijd zo groot als een hele oceaan.

LEES OOK:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!