“Ik hoef geen parfum of juwelen: geef mij een leeg schrift met een mooie kaft en ik ben verkocht”

Hoofdredactrice Karen is 50 en gelukkig getrouwd met Koen. Er is bij haar thuis altijd leven in de brouwerij, met haar drie kinderen Oliver, Noor en Anthony.

Een lading schriftjes

Afgelopen feestdagen kreeg ik van Koen schriften cadeau. Mijn man kent me duidelijk goed. Al van jongs af aan zijn mooie schriftjes – het liefst dun en met lijntjes –, kleurrijke pennen en allerhande schrijfgerief een van mijn favoriete dingen ter wereld. Ik hoef geen parfum of juwelen: geef mij een leeg schrift met een mooie voorkaft en ik ben verkocht.

Het openen van zo’n kraakvers, spiksplinternieuw schriftje voelt als een klein feestje, toch? Alsof je even helemaal opnieuw mag beginnen, met alle beloftes die dat in zich draagt. Alles moet nog geschreven worden. Teksten, boodschappenlijstjes, to do’s, notities van vergaderingen – het maakt eigenlijk niet uit.

Zeker is dat die schriftjes weer gevuld geraken. Het liefst netjes, met mooie letters. Het is niet de eerste keer dat ik een to-dolijst overschrijf omdat mijn handschrift te kriebelig werd. Alsof er een strenge juf op mijn schouder zit die fluistert dat het zo écht niet kan en ik best weer opnieuw begin.

De schriften die ik nu kreeg waren prachtexemplaren: dun en licht, met bloemen op de kaft in zachte lentekleuren. Stuk voor stuk kleine gelukjes. “Wat ga je er dit jaar allemaal in schrijven?” vroeg Koen, haast filosofisch. Het voelde verdacht veel als een ietwat voorzichtige vraag naar mijn goede voornemens en plannen voor 2026. Want ja, ook daarvoor heb ik al vaker schriftjes gebruikt.

Goede voornemens

Een goed voornemen wordt voor mij pas echt een plan als het zwart op wit in een schrift staat. Kilo’s onder controle houden, reisplannen, verbouwingen… ze kregen allemaal hun eigen boekje. Ik heb dus al eetdagboeken en halve reisgidsen volgeschreven. Sommige succesvol. Andere iets minder.

Terwijl ik deze nieuwe schriftjes één voor één opensloeg en door de lege bladzijden bladerde, moest ik toch even nadenken. Wat wilde ik dit jaar echt aanpakken? En toen wist ik het plots. Project zolder. Boven het bureau van Koen ligt een kleine zolder die in mijn hoofd al jaren de perfecte creatieve werkruimte is.

Een atelierke. Voor handwerk, kleine knutselprojecten, misschien haakmateriaal of armbandjes met parels. Een plek om helemaal te ontstressen na een drukke dag. Noor ziet het ook al helemaal zitten. Niets dat wij liever doen dan samen wat frullen. Die zolder heeft al een tafel en lage kasten met schuiven, alleen zijn ze gevuld met rommel en al jaren niet meer geschilderd.

Nóg een verbouwing?

In mijn hoofd begon ik meteen de stappen te overlopen: verf gaan halen – misschien olijfgroen? – opruimen, naar het containerpark. Ik zat al ver in mijn to-dolijst toen ik besefte dat Koen nog niet mee was. Hij heeft even geen zin in schilderen. En al helemaal niet in kasten, schuiven en stof.

“Weer een kleine verbouwing” zuchtte hij. “Kunnen we niet gewoon ‘project gelukkig zijn en niks doen’ plannen?” Ik zei wijselijk nog even niets. Mijn man moet duidelijk nog wennen aan het idee. Maar ik nam wel mijn pen en schreef in sierlijke letters op de eerste pagina van een van de schriftjes: Project Zolder. Eerste to do: Koen meekrijgen. Ik zie het helemaal zitten.

Nog meer columns lezen?

Volg ons op Facebook, Instagram, Pinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!