Guido’s kijk: “Op een bepaald moment word je door je kinderen opgevoed. Ik kan me alleen maar trots voelen”

Guido's kijk: "Op een bepaald moment word je door je kinderen opgevoed. Ik kan me alleen maar trots voelen"

Guido Everaert is marketeer, reclameman, copywriter en lesgever. Hij heeft vier volwassen kinderen: Eline, Johannes, Lise en Marie, en ook een hond: Rufus. Guido is gescheiden en woont samen met zijn nieuwe liefde. In zijn tweewekelijkse column ontdek je hoe hij naar het leven kijkt.

Een auto vol grondstoffen. Eten en drank, in semi-bereide toestand. Bakken vol. Sleuren naar de vijfde etage, naar het appartement van mijn dochter. Daar kook ik dan voor mijn kroost. Eén keer per maand.

Het is een gebeurtenis waar ik naar uitkijk en waar ik ook een beetje van huiver. In een poging om vat te krijgen op de kindervader-band heeft mijn oudste dochter afgekondigd dat ‘de papa’ maandelijks minstens één keer moet koken bij een van de kinderen. Dat mogen geen eigentijdse liflafjes zijn, maar moet duidelijk geïdentificeerd worden als ‘de overdadige keuken’. Er wordt niet gekeken op een pakje boter meer of minder. Er mag al eens wat vlees gebruikt worden. Sauzen en specerijen verbinden. Stoom wordt maar zelden als bereidingswijze naar voor geschoven. Smakelijke ‘Jerre Meus’-gerechten, dat is de brede noemer van wat verlangd wordt. De maandelijkse zonde, maar ook de maandelijkse bolwassing.

Alle kinderen zijn aanwezig, en daar begint een eerste debat. Welk stuk van de aanhang mag ook aanwezig zijn? In het kader van de band met de papa worden aangetrouwden zoveel mogelijk geweerd. Tenzij ze van enige standvastigheid blijk hebben gegeven. Getrouwd bijvoorbeeld. Of toch al enige jaren in de schaduw van een mijner dochters standhoudend. Maar passanten, gelegenheidsliefjes en zomerse bevliegingen zijn er niet bij gewenst.

U weet dat nog niet, maar mijn drie dochters en zoon zijn van de mondige soort. Taalvast in robuust in het verbale incasseringsvermogen. Op zich is dat iets om heel blij om te zijn. Ze hebben zich nog nooit ingehouden, omdat ze vinden dat dat moet kunnen. Mijn zoon is iets minder uitgesproken, hij bekijkt het allemaal vanop afstand, maar slaagt er dan weer als geen ander in om zijn zussen op de kast te krijgen, door heldere observaties of provocerende uitspraken. Bovendien zijn wij een familie van ‘bleiters’, van  huilebalken. Snel geëmotioneerd, ook door flauwe sentimentaliteit. Het Franse chanson in al zijn dramatiek wordt ten huize Everaert fel gesmaakt, en luidkeels meegebruld. Koppel dat aan een zeer bourgondische inborst en je krijgt vanzelf een bijzonder explosieve cocktail.

Het probleem van de ontvlambaarheid wordt uiteraard in de hand gewerkt door de inleidende aperitief, waar enthousiast bijgepraat wordt. Dingen die we van elkaar moeten weten. Bij het voorgerecht worden de eerste schoten voor de boeg gegeven. In de politiek noemen ze dat ‘ballonnetjes oplaten’. Dat kan heel divers zijn, en heeft veelal te maken met dingen die mijn kinderen afkeuren. ‘Papa, cowboylaarzen, is dat nu echt nog iets voor uw leeftijd?’ ‘Goh, weer een nieuwe tattoo? Ik weet het toch niet hoor…’ ‘Die vrouw, waar we u laatst mee gezien hebben, wie is dat? En weet Karin dat?’ Wees er maar zeker van dat er voorafgaand telefonisch contact is geweest tussen mijn kroost, om papa op het rechte pad te houden… En dan beginnen ze aan het echte afbraakwerk. Niet aflatend peilen naar mijn diepste zielenroerselen, en onophoudelijk prikkend waar het pijn doet, of waar ze denken dat het pijn zou moeten doen. En ik onderga alles, bied weerwerk, argumenteer.

Ik geniet vooral, ook al lijkt het soms anders. En soms plaag ik terug. Het is echt, het is soms hard, en er wordt door menig schoonzoon naar gekeken met een mengeling van afschuw en verbazing, omwille van de directheid. Ik kan me alleen maar trots voelen. Op een bepaald moment word je door je kinderen opgevoed. Ik doe het ook met mijn moeder! Maar daarover meer, volgende keer.

LEES OOK:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

Lees verder na de reclame

Het volgende Libelle-artikel is echt even het wachten waard :)